Niet meer thuiskomen

Vandaag ontvingen wij een emotionele en indringende oproep. Het betreft de precaire woonsituatie van de huidige 4 bewoners van Dennenheuvel. De bewoners staan per 1 februari op straat. GroenLinks Bloemendaal heeft de wethouder opdracht gegeven om  zo veel mogelijk vluchtelingen op te vangen in Bloemendaal. Als opvanglocatie werd door GroenLinks oa het voormalig kloostercomplex Dennenheuvel/Euphrasia aangewezen dat in het noorden van Bloemendaal ligt. Toen de huidige bewoners hier achter kwamen hebben zij getracht dit te bespreken met GroenLinks. Deze partij wist niet dat er mensen woonden in Dennenheuvel, maar toen dat tot ze doordrong zei toenmalig fractievoorzitter Meindert Fennema zei: jullie moeten weg, vluchtelingen gaan voor. De huidig fractievoorzitter Martine Meuleman schreef hierover op 20 november 2015 aan de bewoners het volgende:

Geachte bewoners van Dennenheuvel,

We vinden het spijtig dat jullie met de verhuurder en Ad Hoc niet tot een oplossing zijn gekomen en we begrijpen dat de teleurstelling en nood groot is. De wethouder heeft contact met de eigenaar en onderneemt bemiddelingspogingen, maar kan helaas niets afdwingen. Primair blijft dit een private zaak tussen jullie en de verhuurder/eigenaar.  Voor aanspraak op woonruimte elders zal de gemeente zich ook moeten houden aan regionale regels en is helaas niet in de positie een uitzondering te maken voor private anti-kraak huurder/verhuurder situaties. De discussie over statushouders moeten we als raad nog voeren, maar zoals ik hierboven schreef, we kunnen niks afdwingen, primair blijft het een besluit van de eigenaar.

Vriendelijke groet en heel erg veel sterkte gewenst,

Martine Meuleman
Fractievoorzitter GroenLinks Bloemendaal

Burgemeester Schneiders vond dat Martine Meuleman het uitstekend had verwoord.

Maar is dat ook zo? Wij menen van niet om de volgende redenen:

  1. de bewoners moeten weg omdat de gemeente een overeenkomst sluit met de eigenaar van Dennenheuvel en het COA. Als deze overeenkomst niet gesloten was, dan hadden de huidige bewoners er nog tot 2018 kunnen blijven wonen. Dat was hun ook toegezegd door de eigenaar;
  2. de gemeente heeft zelf bekend gemaakt dat gestreefd werd naar een mix van bewoners in Dennenheuvel: migranten samen met andere groepen, zoals bijv jongeren. De huidige (jonge) bewoners hebben gezegd dat ze graag samen willen wonen met migranten en dat zij aan de voorwaarden die de gemeente noemt, voldoen, mede in het kader van het integratieproces waar de gemeente zich sterk voor maakt. Juist deze bewoners hebben verklaard dat zij daar een bijdrage aan kunnen leveren;
  3. GroenLinks verwijst naar de belemmering die regionale regels opwerpen en dat een uitzonderingspositie niet is toegestaan. Dat is pertinent onwaar. Dennenheuvel verstrekt geen reguliere huisvesting. De regels waarop Martine Meuleman zich baseert, zijn de regels voor sociale huurwoningen en dat betreft permanente bewoning. De huidige bewoners weten heel goed dat zij te maken hebben met een tijdelijke situatie. Alleen zou die tijdelijke situatie pas eindigen in 2018. De huidige eigenaar wil Dennenheuvel/Euphrasia gaan herontwikkelen en de verwachting was dat dit ongeveer 5 jaar zou duren. Vandaar dat de toezegging is gedaan aan de huidige bewoners dat zij konden blijven tot in 2018;
  4. de wethouder heeft geen bemiddelingspoging gedaan. De wethouder, eveneens GroenLinks, Richard Kruijswijk heeft een gesprek gehad en daarin gezegd dat hij niets kan betekenen voor de bewoners. Maar dat de wethouder niets kan doen is niet waar. Immers: de gemeente sluit een overeenkomst waarbij sprake is van een direct contract tussen verschillende partijen en waarbij ook een woningbouwcorporatie is betrokken alsmede een leegstandsbeheerder, de eigenaar en het COA. Het is dus aan de gemeente om voorwaarden te stellen. Een van die voorwaarden zou moeten luiden: in Dennenheuvel worden niet alleen ruim 100 migranten opgevangen, maar ook de huidige bewoners voor een periode van maximaal 3 jaar. Het contract met de eigenaar heeft immers betrekking op een periode van 2,5 tot 3 jaar. Exact de periode waar de huidige bewoners op mochten rekenen;
  5. de discussie over de statushouders is niet gevoerd in de raad zoals mevrouw Meuleman beweert. Was het maar waar! De burgemeester en de wethouder hebben dit besloten in een regionaal overleg, zonder dat de bevolking of de raad daar ook maar iets over te zeggen had en zonder mandaat. Er wordt door niemand ontkend dat de gemeente moet voldoen aan de wettelijke taakstelling van 60 migranten in 2016. Daar gaat de discussie ook niet over. Maar hier is iets heel anders aan de hand. Dennenheuvel wordt de wachtkamerlocatie voor de Haarlemmermeer. Die gemeente heeft een taakstelling van 500 statushouders. Omdat de Haarlemmermeer dat niet redt heeft burgemeester Schneiders geregeld dat Bloemendaal de opvang doet voor de Haarlemmermeer. Dat is dus geen wettelijke plicht, dat is iets dat Bloemendaal extra doet om de Haarlemmermeer uit de brand te helpen. Heeft die regionale afspraak dan meer geldingskracht dan het zorgen voor woonruimte voor inwoners van Bloemendaal? Ja, dat is het geval. Mevrouw Meuleman weet net zo goed als elk ander raadslid dat de discussie hierover in de raad NIET is gevoerd. Het projectplan werd op 18 december aan de raad toegestuurd en al op 25 november heeft de raad het groene licht gegeven aan de burgemeester en wethouder. Hoe je als raadslid zonder ook maar iets te weten, een carte blanche af kunt geven, is voor ons groot vraagteken, maar dat terzijde;
  6. Primair is het inderdaad het besluit van de eigenaar. Als de gemeente echter voorwaarden stelt, dan blijft het een besluit van de eigenaar, maar de gemeente is aan zet en als de gemeenteraad een opdracht meegeeft aan het college, dan wordt er aan voldaan omdat er geld mee gemoeid is. Want huisvesting van migranten is business. Big Business. En dat blijft het, ook als de huidige vier bewoners in Dennenheuvel blijven wonen.

Al met al vinden wij het te gek voor woorden dat de fracties in de raad, muv Liberaal Bloemendaal en Hart voor Bloemendaal, zich het lot van de huidige bewoners niet aantrekken en dat de burgemeester Schneiders in reactie op de mail van Martine Meuleman laat weten: ‘Uitstekend ; omdat de positie van de gemeente goed wordt weergegeven ‘. Wat is die positie van de gemeente? De gemeente sprak toch over integratie en een mix van verschillende groepen bewoners in Dennenheuvel? En was het niet de burgemeester die ons toesprak in oktober: niemand moet in het open veld slapen!

Wat is die uitspraak waard of hangt het er maar helemaal van af waar je vandaan komt of je een dak boven je hoofd krijgt of ‘in het open veld slaapt’?

Dan publiceren wij nu de oproep van de bewoners vandaag aan de gemeenteraad van Bloemendaal:

Beste Raad,

Ik zal mij even voorstellen; Ik ben Judith Hazeleger; 25 jaar; afgestudeerd pedagoge aan de Hogeschool van Amsterdam ; invalster op verschillende kinderdagverblijven in Haarlem; opzoek naar een vaste baan; ingeschreven bij wonen in Velsen en Woningnet Zuid-Kennemerland en in afwachting voor een sociale huurwoning.

De reden waarom ik dit over mijzelf schrijf, omdat ik heb gemerkt dat het moeilijk is voor u om mij en de andere drie huidige bewoners van Dennenheuvel niet anders te zien dan “de antikrakers”. Wij zijn burgers van Bloemendaal, mensen, met ieder een persoonlijk verhaal en achtergrond.

U heeft waarschijnlijk vrijdag al te horen gekregen dat het kort geding van AD HOC tegen ons is gewonnen door Ad Hoc. Op de dag voor het kort geding heeft de eigenaar van Dennenheuvel, Hubert Janssen , zich met zijn eigen advocaat gevoegd aan de zijde van AD HOC. Voordat AD HOC een kort geding tegen ons heeft aangespannen hebben wij via een noodkreet aan u laten weten dat wij uw hulp nodig hadden. De reden dat AD HOC een kort geding heeft aangespannen staat geheel los van de hulp die wij aan u hebben gevraagd. AD HOC heeft een contract met Hubert Janssen en daarin staat dat AD HOC verantwoordelijk is voor de ontruiming van de bewoners indien de eigenaar het contract opzegt. Niet anders dan die reden hebben zij vrijwel direct een kort geding tegen ons aangespannen omdat wij niet akkoord gingen met de ontruiming. Wij waren er niet op uit om het zover te laten komen en waren noodgedwongen in een rechtszaak terechtgekomen. Hoe stressvol, vermoeiend en moeilijk dit ook was, hebben wij gevochten met een oprecht hart en in alle eerlijkheid om de ontruiming/huisuitzetting te voorkomen. Helaas heeft de voorzieningsrechter in Den Haag besloten om de ontruiming toch voort te zetten. Dit betekent voor ons dat wij geacht zijn om op maandag 1 februari ons huis te verlaten en zijn wij veroordeeld in de proceskosten van de tegenpartijen. Het vonnis is voornamelijk gebaseerd op de jurisprudentie van de tegenpartij. In hun voordeel omdat het gaat om een eerdere uitspraak van een rechter in Den Haag over een soortgelijke situatie. De verweren, vergelijkbare jurisprudentie die voor ons spraken heeft de voorzieningsrechter helaas uit haar vonnis gelaten. Ik wil hier niet teveel over uitbreiden via deze brief aan u, maar als u geïnteresseerd bent om de andere kant van dit verhaal te horen, kunt u contact met ons opnemen. Het heeft uiteraard ontzettend veel invloed gehad dat Hubert Janssen zich aan de zijde van Ad Hoc heeft gevoegd, de dag voor de rechtszaak. Hij heeft zich gevoegd omdat hij anders AD HOC aansprakelijk moest stellen voor de consequenties dat wij hier nog wonen. En uiteraard had en heeft hij er in zijn ogen belang bij dat wij weggingen. De reden dat ik toch een stuk hierover schrijf is omdat ik indien mogelijk bij u een breder beeld wil geven over de uitspraak. Meerdere factoren hebben invloed gehad op de uitspraak van de voorzieningsrechter. Wij hebben nooit een rechtszaak gewild, maar hoe zeer wij dit ook niet wilden, hebben wij samen met hulp van de advocaten, eveneens sterke jurisprudentie, feiten en verweren ingebracht. Er is geen wet over het zgn. “antikraak”. Er zijn net zoveel uitspraken te vinden waarin “anti-kraak” gezien werd als normale huur en vice versa.

Dit gezegd te hebben, wil ik u vragen om met andere ogen naar onze situatie te kijken. Ongeacht wat de rechter heeft besloten, hoort dit los te staan van wat u besluit. Ik heb vanuit meerdere hoeken gehoord dat enkele van u het besluit van de rechter koppelt aan wat u voor ons kunt betekenen. Maar naar wie gingen wij in eerste instantie toe om hulp, dat was u. Een besluit van een rechter hoeft niet te betekenen dat u uw handen van ons hoeft af te trekken. Natuurlijk is het makkelijk om te zeggen; “Zie je wel, deze mensen hebben geen recht om hier te blijven, de rechter heeft dit namelijk ook besloten”. Maar in beginsel ging het niet om de factoren die uiteindelijk in de rechtszaal zijn uitgesproken. Wij waren niet in een rechtszaak met u, maar AD HOC (en uiteindelijk Hubert Janssen) met ons. Wij kwamen naar u toe, omdat wij uw hulp nodig hadden en nog steeds hebben. Wij zijn niet dit hele gevecht vier maanden aangegaan, omdat wij rebels zijn, niet omdat wij hoogmoedig zijn, niet omdat wij tegen de opvang van statushouders zijn, niet omdat wij het leuk vonden om noodgedwongen in een rechtszaak terecht te komen. Nee, niets van dit alles is waar. Ik begrijp dat u moeilijk kunt voorstellen hoe zwaar dit voor ons is geweest en nog steeds is. Als ik even voor mijzelf mag spreken, heb ik deze vier maanden, ongelofelijk veel slapeloze nachten gehad, heel veel stress gehad, heel veel gehuild, heel wanhopig geweest, mij onbegrepen gevoeld en ook heel bang. Voor wat het waard is, vertel ik u dit, omdat ik hoop dat dit ergens iets kan veranderen in uw beweegredenen om ons aan ons lot over te laten. Ik begrijp dat het moeilijk is om echt te begrijpen hoe het voelt om thuis te komen op een plek waar je niet gewenst bent, waar je niet mag zijn, waar het eerder nog een veilige fijne plek was, waar je tot rust komt, waar je huis nu veranderd is in een plek waar je niet meer welkom bent. Velen van u gaan na een zware werkdag, vergadering etc. naar huis waar u welkom bent, waar u zich veilig voelt, waar u rustig kan slapen en uw zorgen van de dag even los kan laten. Wij kunnen dit al een hele lange tijd niet meer. En ik blijf dit zo vaak als het nodig is herhalen, dit is niet omdat wij hiervoor hebben gekozen. Het is geen grap, geen situatie waar u te makkelijk over moet denken, het gaat hier om vier mensen die hierna geen alternatief hebben om elders te gaan wonen. Ik persoonlijk geef niet al mijn energie weg omdat wij hier willen blijven, omdat “wij zo graag in Bloemendaal willen blijven vanwege de mooie gemeente”; niet omdat “wij toevallig een mooi landgoed om ons heen hebben”. Denkt u werkelijk dat dit onze beweegredenen waren en zijn om u om hulp te vragen, om te vechten omdat het moest in een rechtszaak? Nee, het gaat hier om een feit, en het feit is dat wij vier geen plek hebben om zo direct thuis te komen, om het nog maar een keer te zeggen, wij komen zo op straat terecht.

Wij hebben u nooit tegengewerkt, wij hebben meerdere oplossingen voorgesteld, om onder andere samen met de statushouders te wonen. Zoals al eerder is gezegd hebben wij de goede wil en de kwaliteiten om te participeren in het proces van de statushouders om te integreren. Daarnaast bevordert dit het draagvlak van de direct omwonenden, omdat zij ons al kennen en ons ook vertrouwen. De kwaliteiten zijn divers, zo kan mijn vriend Karim Lazar, Arabisch spreken en heeft ook kennis en ervaring met de cultuur en geloof van Arabische landen. Om even voor mijzelf te spreken, kan ik op pedagogisch gebied veel betekenen voor de ouders en kinderen. Voor wat het waard is om erbij te vertellen, kan ik met mijn studie SPW, onderwijsassistent en pedagogiek, ook als woonbegeleider werken in opvangplekken voor asielzoekers en/of statushouders. Mijn broer Mark kan op muzikaal gebied, filosofisch gebied, intellectueel gebied en nog veel meer iets betekenen voor de statushouders. Ayla is een betrokken, lieve, sociale jonge vrouw, die al vaker als vrijwilliger op verschillende plekken heeft geholpen. Zo heeft zij ook als vrijwilliger geholpen bij tuinderij de ark, die hier op het landgoed een belangrijke rol speelt in de herontwikkeling.

U heeft meerdere keren naar voren gebracht aan de burgers en elkaar dat het uw morele plicht is om asielzoekers en of statushouders op te vangen. Dit laat u ook zien door naast de verplichte taakstelling uw bijdrage te leveren om extra statushouders op te vangen. Dit betwisten wij vieren ook niet en dat laten wij denk ik ook duidelijk merken doordat wij ook hierin een bijdrage aan willen leveren, door samen te wonen en te participeren. Toch wil ik zonder uw goede intenties in twijfel te trekken, u vragen om heel eerlijk af te vragen bij uzelf of het niet ook uw morele plicht is om uw eigen burgers te helpen. Welke beredeneringen, feiten, wetten en redenen u ook kunt bedenken om ons niet te helpen, blijft de werkelijkheid dat wij zo op straat staan en hier andere mensen in komen wonen. Ik weet dat u dit niet voor ons wenst en dat u geen kwade bedoelingen heeft. Maar de werkelijkheid is niets anders meer dan dat dit ons staat te gebeuren en dat dit de situatie is waar ook u verantwoordelijk voor bent. De wethouder kan zeggen, dat het enige wat hij kon doen was om te bemiddelen met de eigenaar. Maar uiteindelijk heeft u de touwtjes in handen. Hoe je het ook wend of keert, door uw motie van versnelde opvang en uw instemming daarvan zitten wij in deze situatie. En zit u aan de knop om te beslissen over wat hier gaat gebeuren of niet. Het pand komt onder uw verantwoordelijkheid te staan. U heeft de oplossingen, u heeft de kans om deze situatie te veranderen en op onze noodkreet in te gaan. U beslist. U heeft alles in de hand om te kiezen voor een ander noodlot dan dat wat er nu staat te gebeuren. Zoek geen uitvluchten in de wet of in het vonnis van de rechter om NIETS te doen, maar juist het tegenovergestelde. Zoek naar oplossingen. Ik druk mij in deze brief nog heel zacht uit. Maar ik wil u verzoeken om onze situatie bloedserieus te nemen. Dit is geen spel, geen manipulatieve manier om onze zin te krijgen, dit gaat om een primaire levensbehoefte, namelijk een dak boven ons hoofd. Als wij andere oplossingen hadden, een uitweg, een alternatief, zouden wij nooit zover zijn gegaan. Misschien zijn er enkele van u die zich niet verantwoordelijk voor onze leefsituatie voelen. Misschien zijn er enkele van u die de belangen van ons minder belangrijk vinden dan de belangen van de statushouders. U en ik kunnen en mogen hier absoluut geen waardeoordeel over uiten. Ik weet dat veel mensen die opgevangen worden verschrikkelijke gebeurtenissen hebben meegemaakt, die ik niet heb meegemaakt. Maar gezien de feiten hebben wij samen met de statushouders wel hetzelfde nodig, en dat is huisvesting.

In alle wanhoop vraag ik u als raad, de vertolkers van het woord van de burger, nog een keer om onze situatie serieus te nemen en u af te vragen of het niet ook uw morele plicht is om uw burgers te beschermen. Wij hebben op meerdere manieren laten blijken dat wij uw hulp nodig hebben en erop vertrouwen dat u ook kan helpen. Nu leg ik samen met de anderen onze situatie opnieuw bij u neer. Een noodkreet vanuit ons, wilt u ons alstublieft helpen!?

Met vriendelijke groet,

Judith Hazeleger, (Karim Lazar, Mark Hazeleger en Ayla van Kessel).