Hoe bezorg je een raadslid een strafblad?

Deze week stond in de Besluitenlijst dat het college een verzoek tot opheffing van de geheimhouding op twee e-mails uit 2014 heeft afgewezen (zie besluitenlijst hieronder 003). Waar gaat dit over en wat is het belang voor openbaar bestuur in Bloemendaal?

Hierover schrijft raadslid Roos het volgende.

Zoals u misschien weet ben ik betrokken in een strafproces dat inmiddels al ruim vijf jaar duurt. In 2014 deed burgemeester Ruud Nederveen aangifte tegen mij omdat ik als raadslid de geheimhouding zou hebben geschonden. Daarbij beriep hij zich op een collegebesluit dat op 4 november 2014 genomen zou zijn. Toen ik Nederveen vroeg naar het collegebesluit verklaarde hij dat ik het niet te zien kreeg omdat het geheim was. Ik bleef ernaar vragen omdat het in mijn ogen essentieel is. Stukken zijn niet zomaar opeens geheim. Een collegebesluit is een eerste vereiste.

Ruud Nederveen in 2014

Tot op de dag van vandaag is dat geheimhoudingsbesluit niet geproduceerd. Onder ede verklaarde de oud-griffier bij het hof in september 2019 dat het besluit niet bestaat. Dat heeft zij later nog herhaald in een brief aan het hof in Amsterdam.

Tot de stukken die zogenaamd geheim zouden zijn behoorden ook een aantal e-mails. Het gaat om privé-correspondentie tussen diverse leden van GroenLinks en inwoners van Heemstede, Haarlem. Deze e-mail correspondentie kwam via via terecht in de privé mailbox van oud-wethouder Marjolein de Rooij, destijds wethouder in Bloemendaal en lid van GroenLinks.

2014: wethouder Botter links, wethouder De Rooij rechts

Zij heeft, toen zij onder druk kwam te staan van de pers, deze mails meegenomen naar het gemeentehuis en gebruikt als materiaal om te laten zien dat sprake zou zijn van bedreigingen van ambtenaren door bepaalde met name genoemde inwoners in Bloemendaal. Het verhaal kreeg een staartje: was er nu wel of geen sprake van bedreiging van ambtenaren? Waarom had de wethouder dan geen aangifte gedaan bij Justitie? De wethouder kreeg het er warm van. Ze schreef aan haar ambtenaren dat ze geen concreet bewijs in handen had. Maar dat toegeven in het openbaar wilde ze niet. De privé-mails moesten verdwijnen, maar de vraag was hoe? Want intussen had iedereen ze gelezen. Daarop werd door het college bedacht dat ze geheim waren.

Privé correspondentie kan natuurlijk nooit geheim worden verklaard door de gemeente. U kunt het vergelijken met het volgende voorbeeld: als u een mail stuurt aan uw buurman over een heg die geknipt moet worden, dan zal deze mail nooit in de server van Bloemendaal terechtkomen en kan deze nooit geheim worden verklaard. Dat kan alleen als u deze mail aan de wethouder zelf toestuurt met het verzoek tot handhaving.

Om te controleren of deze specifieke GroenLinks mails misschien toch in de server van de gemeente waren terechtgekomen, diende ik een WOB-verzoek in. Ik vroeg welke mails van de gemeentelijke mailaccount waren verstuurd naar de privé-mailaccount en omgekeerd door wethouders De Rooij, Kokke en door burgemeester Nederveen. Op mijn mailverzoek ontving ik diverse deels zwartgelakte bladzijden. En uiteraard kwam de GroenLinks correspondentie niet tevoorschijn.

de GroenLinks mails zaten er niet tussen

Tja, dat was even schrikken voor het college. En dus verzon het college dat ik een verzoek had ingediend tot het opheffen van de geheimhouding op deze privé mailwisseling binnen GroenLinks. Terwijl ik dat verzoek helemaal niet had gedaan.

Wat wil het college hiermee nu precies bereiken?

We doen een gooi: (1) het doel is aan het Openbaar Ministerie te doen voorkomen dat ik toch de geheimhouding erken. Immers, je kunt alleen maar vragen om opheffing van geheimhouding, als die echt bestaat. Daarmee zou ik tegelijkertijd toegeven de geheimhouding te hebben geschonden. Zo probeert het college mijn strafproces dus te beïnvloeden en een onschuldig raadslid een strafblad aan te smeren. (2) Een tweede doel is dat het college de schijn probeert te wekken dat deze mails wel geheim konden worden verklaard ook al betrof dit privé correspondentie. Daarmee wil het college de voormalig bestuurders beschermen: Ruud Nederveen voorop die aangifte tegen mij deed bij Justitie. (3) En het derde doel is het schoonvegen van het eigen straatje en het toedekken van fouten. Of maw: de waarheid verhullen.