Het laatste woord

Vandaag was de laatste zittingsdag in hoger beroep in de strafzaak van onze fractievoorzitter Marielys Roos. Het vonnis volgt op 1 juni as. Hieronder publiceren wij haar laatste woord.

Ik ben onschuldig.

Dat is wat ik in volle overtuiging hier voor u verklaar.

Zo was het, zo is het en zo blijft het.

Wat kan ik nog toevoegen na al die lange jaren van strijd die ik heb moeten voeren? Strijd tegen wil en dank.

Niet omdat ik daarvoor heb gekozen, maar omdat de gemeente Bloemendaal mij dit heeft aangedaan. De overheid dus. Wat stond er voor mij op het spel? Ik kreeg het etiket crimineel raadslid opgeplakt. En daar had ik wat oud burgemeester Schneiders betreft in moeten berusten. Toen ik werd veroordeeld door de rechtbank in Haarlem en een voorwaardelijke taakstraf opgelegd kreeg, vond de heer Schneiders dat ik van geluk mocht spreken.

Al 7 jaar heb ik burgemeesters meegemaakt die bovenop mijn rug zitten. Dat klinkt misschien overdreven als u mij dit zo hoort verklaren, maar ik kan u verzekeren dat het een heksenjacht is.

  • Tijdens openbare raadsvergaderingen bleek er politie in burger in de zaal te zitten. Klaar om mij af te voeren.
  • Een reeks burgemeesters beklaagde zich uitvoerig bij de pers met het verhaal dat ik het grote probleem van Bloemendaal was. Alles liep in Bloemendaal op rolletjes. De enige die zorgde voor trammelant dat was raadslid Roos. Ook de commissaris van de koning kreeg in ambtsberichten te horen dat het allemaal aan Roos lag.
  • Niet alleen werd ik neergezet als crimineel, dit werd ook breed uitgemeten in openbare raadsvergaderingen.
  • Maar het ging nog een stap verder: ik werd beschuldigd van gijzeling van de burgemeester op zijn eigen kamer. Natuurlijk stond het weer in de kranten en wie zoekt op gijzeling en burgemeester, komt bij mij terecht.
  • Dit raakt niet alleen mijn persoon maar ook diegenen die met mij omgaan. Mijn echtgenoot kreeg het te verduren en mijn collega Rob Slewe ligt al ruim tien jaar onder een vergrootglas als bedreiger van ambtenaren.
  • En nog altijd gaat het door: de burgemeester deed in november vorig jaar weer enkele meldingen bij politie omdat ik al weer de geheimhouding zou hebben geschonden. Ik geen idee waar dit over gaat.
  • Intussen kan ik mij niet verweren. De a.g. heb ik horen verklaren dat hij anders totaal niet de indruk heeft dat het mij moeite kost om voor mezelf op te komen. Maar daar gaat het hier natuurlijk helemaal niet over. Dit gaat over de overheid. Over een burgemeester die op basis van de wet al over discretionaire bevoegdheden beschikt en daar misbruik van maakt om een kritisch raadslid het zwijgen op te leggen.

Het gaat over gebrek aan controle. Over geheime geheimhoudingsbesluiten. Zoiets vreemds hoor je nergens in Nederland, maar in Bloemendaal kan alles. Over vergaderingen die niet hebben plaatsgevonden maar waar zogenaamd wel besluiten zijn genomen. Het gaat over stevige intimidatie van een volksvertegenwoordiger. Want rekent u maar dat het zeer intimiderend is als je van de pers moet horen dat het politiebusje al voor het gemeentehuis stond om je af te voeren tijdens de laatste raadsvergadering vlak voor Kerst. Het gaat over een continue druk die je ervaart waardoor je je werk niet kunt doen als raadslid. De beschuldigingen die ik bijna wekelijks hoor, verwijten in brieven dat ambtenaren bij mij niet veilig zijn, beschuldigingen die gaan over niet integer handelen van mijn kant, over belangenverstrengeling en over ‘spelbederf’. Het gaat over het niet beantwoorden van vragen, het achterhouden van informatie. Het zwartmaken of framen van mij als raadslid door publiekelijk en voortdurend steen en been te klagen dat ik degene ben die de gemeente zo ontiegelijk veel werk bezorgt. Dat antwoorden uitblijven en vragen worden omzeild, dat er onjuiste informatie wordt verstrekt, dat ik een verbod heb gekregen om met ambtenaren te spreken, daar hoor je vervolgens niemand over. Dat de mailbox van een burgemeester en van hoge ambtenaren wordt gewist, dat is allemaal geen enkel probleem in Bloemendaal. Dat gebeurt gewoon. Als ik wijs op de naleving van de Archiefwet en de Selectielijst, word ik belachelijk gemaakt en verklaart de provincie dat er niets aan de hand is. Maar intussen weet natuurlijk iedereen dat dit absoluut niet in de haak is. Het is alsof je een hele archiefkast weggooit terwijl daar ook belangrijke informatie tussen zit waar burgers een beroep op moeten kunnen doen. En zelf had ik ook wel eens in die archiefkast willen duiken voor mijn eigen proces. Want ik weet, omdat ik dit zelf heb gelezen, dat de heer Kokke de commissiegriffier de uitdrukkelijke instructie heeft gegeven om te zwijgen over wat er op 16 december 2014 was besproken in het college omdat dit anders zeer slecht voor de toekomst van Bloemendaal zou zijn.

Vandaag zit ik voor u als verdachte in een strafproces. Maar de echte misdadigers zitten ongestoord in het gemeentehuis. Er is helemaal niemand die ze tot de orde roept. Ook het OM niet terwijl er toch bewijzen te over liggen dat diverse bestuurders hun ambtsgeheim hebben geschonden. Alles is toegestaan, zo lang ze mij maar aan het kruis kunnen nagelen en als dat moet, dan desnoods op illegale wijze, zoals het vervalsen van een collegebesluit tot geheimhouding. Ja, en dan ga je als gemeente natuurlijk eerst de mails wissen en staat de automatische knop om mails te archiveren in de ‘uit-stand’. Dan worden vergaderingen verzonnen. Dan wordt er niet gesproken over besluit maar over ‘collegiale afstemming’. Dan worden inderdaad besluiten vervalst of wordt er ter plekke verzonnen dat er is vergaderd. En om dat te verdoezelen worden agenda’s vernietigd.

Gebeurt dit in Nederland? Ja, dat gebeurt. En niet zo’n klein beetje ook. En hoewel ik niet kan spreken over de rest van Nederland, heb ik gezien hoe het er in Bloemendaal al sinds jaar en dag aan toegaat. De heer Botter zei het deze week al onder ede: daar wilde hij niet verantwoordelijk voor zijn en hij vertrok. Dat het op hoog niveau gebeurt, dat kunnen we allemaal lezen in de krant. Dat is dagelijks nieuws momenteel. Dat heet de ‘Rutte-doctrine’.

Het strafrecht is niet bedoeld om af te rekenen met een politiek tegenstander wiens opvattingen je niet aanstaan. En toch is dat precies wat hier gebeurt. Ik heb eigenlijk ook geen enkele hoop meer voor Bloemendaal. Het is een prachtige gemeente, maar het bestuur is door en door verrot. En dat blijft zo. Dat komt ook omdat Justitie wel mij voor het hekje brengt, maar de echte misdadigers niet aanpakt. Ik beken dat ik zwaar teleurgesteld ben in het OM. Op geen enkel verzoek is de a.g. ingegaan. Ik constateer dat er door het OM geen enkel onderzoek is verricht. Het enige dat het OM heeft gedaan is de aangifte van de heer Nederveen, oud burgemeester van Bloemendaal, klakkeloos overnemen. Dat de heer Nederveen op dat moment zelf bekend stond als oplichter en fantast, dat doet er allemaal niet toe. Immers, hij is burgemeester en wat de burgemeester verklaart, dat is de waarheid.

Eerlijk gezegd ben ik blij met de ophef over datgene wat de heer #Omtzigt is overkomen. En over wat er in de ministerraad is verklaard en de informatie die voor de Tweede Kamer is achtergehouden. Stelselmatig. Over hoe er steen en been werd geklaagd omdat Omtzigt zo’n lastig Kamerlid was. Zo erg dat er voor hem een andere functie werd gezocht. En dat de heer Hoekstra erop uit werd gestuurd om de heer Omtzigt te sensibiliseren. Het is allemaal eufemistisch taalgebruik voor: hoe zorgen we er nu voor dat een Kamerlid dat kritisch is zijn mond houdt en in de pas gaat lopen zodat de macht ongehinderd en ongestoord, geheel centralistisch aangestuurd, zijn eigen gang kan gaan. Dat is voor mij zo volledig en pijnlijk herkenbaar. Zo in en intriest. Maar tegelijkertijd voelt dat ook als een verademing. Als een erkenning van het feit dat ik niet de enige ben wie dit overkomt.

Dat tegenmacht nodig is, dat kritiek leidt tot betere besluitvorming, dat besef zijn we in Nederland lang geleden kwijtgeraakt. Voor Pieter Omtzigt werd een andere functie gezocht. Misschien een burgemeesterschap in een grote mooie stad? Het lijkt toch een beetje op omkoping. Of noem het een ‘oprotpremie’. U wordt bedankt, maar we hebben schoon genoeg van u. Voor mij hadden de heren en dames in het college de afgelopen 7 jaar heel andere plannen. Het doel is een veroordeling door uw Hof. Ook al ontbreekt een rechtsgeldig collegebesluit, ook al had er door de raad bekrachtigd moeten worden, ook al wist iedereen wel wat er in die stukken stond en was dat allemaal al lang en breed gedeeld, ook al ontbrak een inventarisatielijst en een motivering per onderdeel per stuk hetgeen wettelijk vereist is, ook al was Nederveen al veel vaker betrapt op leugens, het deed er gewoon niet toe. Ik was de staatsvijand nummer 1.

Weg met die vrouw!

En waarom? Nou, gewoon. Omdat het kon. Dit proces is dus een politieke afrekening. Een politiek proces. En omdat dit misbruik is van recht, van bevoegdheid, omdat dit ingaat tegen alle principes van een democratische rechtsstaat, omdat ik net als ieder ander recht heb op vrijheid van meningsuiting, omdat ik als gekozen volksvertegenwoordiger mijn werk moet kunnen doen zonder volcontinu in de vuurlinie te liggen, omdat discriminatie op grond van politieke overtuiging verboden is, omdat ik het simpelweg niet heb gedaan, ik heb niet gelekt, ik heb de geheimhouding niet geschonden, ik heb niet onbezonnen gehandeld, ik heb me terdege verdiept in het leerstuk geheimhouding, daarom ga ik door en wil ik eerherstel en lever ik deze strijd.

Want, ik heb het niet gedaan.

Ik houd uw Hof nog enkele citaten voor in de hoop of moet ik zeggen in het vertrouwen dat u, na alles wat de verdediging heeft ingebracht, na alle verhoren van getuigen, komt tot het enige juiste oordeel en dat is vrijspraak. Omdat we niet leven in een vrijstaat maar in een democratische rechtsstaat.

  • NIET vermelden wie wel en niet aanwezig waren (gemeentesecretaris vd Wees)
  • Maak ervan: een bijeenkomst van het college over het dossier waarbij verschillende zaken aan de orde kwamen. (vd Wees aan Simons vd Wiel)
  • Is er procedureel juist gehandeld om geheimhouding af te dwingen? (Kokke aan Nederveen)
  • Als Marielys erachter komt dat informatie die wij vertrouwelijk hebben mogen inzien wel aan Meindert is gegeven??  Nog een keer een andere kant op kijken? (Westphal)
  • Als mevrouw Roos geen aanvullende vragen meer mag stellen, dan zouden we strikt genomen haar aanvullende vragen die we al in de concept-verzamelbrief hebben staan, moeten schrappen (accounthouder Den Hollander aan De Rooij)
  • De schijn mag door abusievelijke verspreiding van interne mails zijn gewekt, gevolgen heeft het niet gehad (loco gemeentesecretaris aan Vd Wees)
  • Het lijkt mij voor de positie van Bloemendaal niet goed dat het ooit naar buiten komt (Kokke aan De Graaf)
  • Het geheime besluit. Bestaat dat fenomeen en kunnen we het aannemelijk maken.
  • Zo niet stort de zaak voordat er begin is gemaakt al ineen?
  • De aangifte moet niet exploderen in het gezicht van het college.

Alle kennis, wanneer deze losstaat van rechtvaardigheid en deugd, is slechts sluwheid, geen wijsheid. Plato