Het ambtsbericht van Schneiders, deel 2

Hart voor Bloemendaal en fractievoorzitter Roos zijn debet aan het feit dat het in Bloemendaal nog niet goed gaat. Dit is deel 2 van onze serie over het ambtsbericht van burgemeester Schneiders. Naar aanleiding van dit bericht verschenen diverse artikelen in het Haarlems Dagblad. De twee laatst verschenen artikelen vindt u onderaan dit bericht. Het is geen kleinigheidje wat de burgemeester heeft gedaan. Hij zet Roos weg als iemand die de sfeer verpest en hij legt daarbij direct een verband tussen Roos en Rob Slewe. Citaat: ‘Recent nog, liet de heer Rob Slewe mij weten dat hij door zal gaan tot de onderste steen boven is gekomen. Dit trekt een zware wissel op het ambtelijk apparaat en dat zal vermoedelijk in de toekomst zo blijven. Het lijkt er echter op dat, in tegenstelling tot het verleden, de kwesties met de heer Rob Slewe niet meer tot uitslaande brand in de politiek leiden. In de regel neemt alleen de eenmansfractie van Hart voor Bloemendaal het voor de heer Rob Slewe op.’

Wat wil de burgemeester hiermee zeggen? Het lijkt erop dat die onderste steen vooral onder moet blijven liggen. Rustig op z’n plek. Zodat het water niet vertroebeld raakt. Maar tegelijkertijd weet de burgemeester dat de gemeente Bloemendaal zich ook aan de wet moet houden. Waarom komt er dan geen antwoord op de simpele vraag: waarom is een dossier verdwenen? Het tweede punt dat hij maakt is dat dit een zware wissel trekt op het ambtelijk apparaat. Dat is de wereld op zijn kop. Als ambtenaren goed worden aangestuurd, als zij geen opdracht krijgen stiekem telefoongesprekken op te nemen, dan was het voor de ambtenaren een rustig leven geweest. Het ligt dus niet aan de inwoner, maar aan het bestuur. Vervolgens ziet de burgemeester een verband tussen ‘uitslaande brand’ en fractievoorzitter Roos. Alleen zij neemt het nog voor Rob Slewe op. Om te beginnen zegt het helemaal niets over het waarheidsgehalte of slechts 1 raadslid de zaak serieus neemt of 19 raadsleden. Het betekent niet dat wat dat ene raadslid naar voren brengt, per definitie niet belangrijk is. Of onwaar. Op de tweede plaats suggereert de burgemeester hiermee dat Roos en Slewe vriendjes zijn. Eerder zei de burgemeester tijdens een raadsvergadering: ‘Is het niet handig als de heer Slewe bij u (Roos) op schoot gaat zitten zodat hij u de vragen kan influisteren?’

Dat een burgemeester dat durft uit te spreken tijdens een openbaar debat is tenenkrommend omdat het a) niet respectvol is naar het raadslid en de inwoner, b) vrouwonvriendelijk en c) getuigt van geen onafhankelijk voorzitterschap. De burgemeester dient boven partijen te staan en geeft zichzelf hiermee een diskwalificatie af. Verder willen wij hier kwijt dat het optreden van Roos helemaal niets te maken heeft met de persoon Rob Slewe. Roos zegt: ‘al was het Pietje Puk, dan nog zou ik opkomen voor belangen. De persoon doet er niet toe. Het gaat om het belang. En dat belang is dat bestuur transparant moet zijn. Dat geen sprake mag zijn van willekeur. Dat de macht zijn macht niet misbruikt.’ En dat laatste is in Bloemendaal helaas het geval. Willekeur regeert. Dan komen we meteen tot de kern en dat is deze: Bloemendaal verkeert bestuurlijk niet op de rand van de afgrond door Roos maar door de grote partijen. Coalitiepartijen zoals de VVD en GroenLinks en eerder ook D66 (deels). Het zijn deze partijen die het kavelpaspoort dat door de burgemeester zo zorgvuldig was voorbereid en waar ambtenaren samen met de provincie hard aan hadden gewerkt, alsnog in de prullenbak deden belanden. Het zijn deze partijen die willekeur in de hand werken. En dat laatste heeft de burgemeester zelf zwart op wit bevestigd aan Roos. Het voorstel zou aan alle kanten zo dichtgetimmerd worden dat weigeren alleen nog willekeur was.

Ja, u leest het goed: willekeur. En het was willekeur. Maar daar lezen we in het ambtsbericht helemaal niets over. Waarom doet de burgemeester dat niet, zo vragen wij ons af.

En wat te denken van al die andere probleemkwesties die in Bloemendaal spelen: het bouwplan Bijduinhof. De vele vele fouten en problemen stapelen zich daar op maar omwonenden staan in de kou. Is dat de schuld van Roos? De fouten die in bestemmingsplannen worden gemaakt. Hoe vaak heeft Bloemendaal de afgelopen jaren te maken gekregen met fouten die in nieuwe bestemmingsplannen zaten? Heel vaak. Een recent en actueel voorbeeld is het bouwplan Chapeau. Ook de fout van Roos? Zo kunnen we nog een hele tijd doorgaan. Het is elke week wel iets. De Landgoederennota die het onmogelijk maakt een koetshuis tot een woonhuis te verbouwen. Die wijziging is schadelijk voor het behoud van ons cultureel erfgoed, maar het is te danken aan de grote partijen en helaas ook aan de lokale partij Liberaal Bloemendaal die de VVD volgt, net als GroenLinks.

De burgemeester vervolgt zijn ambtsbericht: ‘Zoals hierboven gesteld, vind ik de situatie in Bloemendaal over het algemeen redelijk stabiel. Uitzondering op de regel is echter de fractie van Hart voor Bloemendaal, die nogal eens een zware wissel trekt op de sfeer en de omgangsvormen in de raad.’

Het is de vraag wat de burgemeester onder stabiel verstaat. Onlangs nog wilden twee coalitiepartijen een tamelijk onschuldige motie indienen over het bouwplan Bijduinhof. Deze motie hield in dat het college verzocht werd het bestemmingsplan te handhaven. Dat is ongeveer hetzelfde als een wethouder vertellen dat hij zich aan de wet moet houden. Niettemin was dat voor het college reden om deze partijen tot de orde te roepen. Zij moesten hun motie intrekken anders stapte het college op. Dit gebeurde enkele uren voor de raadsvergadering. Toen Roos hierover sprak met de burgemeester keek hij haar verwilderd aan en zei: ‘Waar heb je het over? Ik weet niet alles. Ik ben er niet altijd.’

Daarom is het uit de mond van deze burgemeester vreemd te horen dat hij de situatie redelijk stabiel acht. Dreigen met aftreden in combinatie met niet weten wat er speelt, lijkt ons geen goede basis een oordeel te geven over het functioneren van deze gemeente in bestuurlijk opzicht.

Het begrip ‘sfeer’ en ‘de omgangsvormen’ zijn subjectief en daar kunnen we geen hogere wiskunde op loslaten. Natuurlijk is sfeer belangrijk. En omgangsvormen evenzeer. Maar wij hebben Roos er niet op kunnen betrappen dat zij onbehoorlijk taalgebruik bezigt in de raad. Dat de sfeer ernstig te leiden heeft onder de aangifte die bij Justitie tegen haar is gedaan, is iets wat niet ontkend wordt door Roos. Zij voelt zich onheus geslachtofferd. De aangifte is gedaan ter bescherming van de reputatie van een dame die slechts enkele maanden wethouder is geweest en iets met communicatie had. Mevrouw De Rooij. De kroonprinses van GroenLinks. Zij is naar Afrika vertrokken. Voor de baan van haar dromen. Maar voordat ze met de zuiderzon vertrok, heeft ze gezorgd voor de politiek uitslaande brand. De brand waarover de heer Schneiders met zo veel afkeuring schrijft aan de heer Remkes. Een brand die nergens voor nodig was geweest omdat de uitspraken van mevrouw De Rooij in het Haarlems Dagblad over de eigenaren van Elswoutshoek fabeltjes waren. En dat was bekend. Bij de coalitiepartijen. Maar zij lieten zich leiden door Meindert Fennema. De columnist die niet in dienst was van de gemeente en ook geen raadslid. Hij was de man op de achtergrond die de touwtjes strak in handen had. De regie bepaalde. De adviseur van het college, zeggen sommige mensen. Laten wij dit hoofdstuk dan afsluiten met de bevestiging dat Roos gewoon haar werk doet. Dat zij veel energie steekt in het lezen van stukken. Dat zij democratie belangrijk vindt. Dat het niet de bedoeling is om sfeer te bederven maar dat een moeras nou eenmaal de gewoonte heeft te stinken. En dan kun je met parfum gaan sprenkelen tot je een ons weegt, maar dat helpt allemaal niets. Het enige dat helpt is de bezem erdoor, boenen, schrobben en drogen. Alleen heeft Bernt Schneiders dat niet gedaan. Een grote teleurstelling want hij was de man die het allemaal wel voor elkaar zou krijgen en Bloemendaal er bij deed. Naast Haarlem. Onze conclusie is: het dempen van een moeras is mogelijk. Maar het vergt inzet, moed en klasse. Het vergt doorzettingsvermogen en respect.

En vertrouwen.  Dat ook. En helaas, het is jammerlijk mislukt.